COLD 20 / Najlepsze Utwory 2018 Roku

COLD 20 – najlepsze utwory cold wave, post punk, synth pop, minimal wave 2018 roku.

Druga część tegorocznego zestawienia COLD20 to dwadzieścia najlepszych utworów 2018 roku, nagranych w gatunkach: cold wave, post punk, synth pop, minimal wave. Utwory zestawione są od miejsca pierwszego do dwudziestego; przy tytule każdego nagrania znajduje się podana w nawiasie nazwa płyty, z której pochodzi dana kompozycja. Czytaj dalej „COLD 20 / Najlepsze Utwory 2018 Roku”

ZIMNA FRANCJA / La Main: L’heure de salir

La Main: L’heure de salir (LP; Unknown Pleasures Records; Francja; 16 stycznia 2017)

La Main - L'heure de salir (LP; 2017)

Francja jest inaczej zimna niż reszta świata. Dla kontrastu – polska odmiana chłodu (mająca swoje muzyczne odbicie w zimnej fali) to mróz, który „wychowuje” więźniów stalinowskiego łagru (dacie wiarę, że piszę te słowa w temperaturze jednego stopnia poniżej zera?) oraz chłód pustki wyludnionego osiedla z „wielkiej płyty”. Gdzie więc podziały się zespoły na miarę Garażu w Leeds? Grają na emigracji. Francuski chłód ma natomiast ów „aksamitny ton”, jakim wabi nieświadomych niebezpieczeństwa żeglarzy brzmienie syntezatorów na najnowszej płycie La Main.

La Main - L'heure de salir (oprawa graficzna płyty: Céline Guichard / źródło: Bandcamp)
La Main – L’heure de salir (oprawa graficzna płyty: Céline Guichard / źródło: Bandcamp)

czytaj więcej…

COLD 20 / The Best Official Music Videos Of 2016

COLD 20 – najlepsze teledyski: coldwave / postpunk / synthpop / minimalwave / retrowave 2016 roku.

COLD20 - The Best Official Music Videos Of 2016

Ostatnia część podsumowania roku w muzyce z kręgu nowoczesnej zimnej fali to obrazy tej muzyce towarzyszące – i tu nic się nie zmienia, dobry teledysk jest jak sen (a czasem koszmar).

W zestawieniu znalazły się jedynie klipy „oficialne”, to znaczy publikowane na profilach wykonawców (najczęściej w serwisie YouTube) oraz sygnowane imieniem i nazwiskiem reżysera. Nie sposób bowiem pominąć takich twórców, jak chociażby Katarzyna Widmańska (współtwórczyni teledysku do utworu „Young” grupy Blvck Ceiling)… Nie jest to jednak do końca zgodne z pulsem czasu. Wśród muzycznych youtuberów pojawiają się prawdziwi artyści obrazu, których teledyski mogą w pełni konkurować z realizacjami „oficjalnymi”. Spójrzcie chociażby na kanały Myriam Hory, czy piperbrigadisty. Naprawdę jest co oglądać! czytaj więcej…

COLD 20 / The Best Songs Of 2016

COLD 20 – najlepsze utwory: coldwave / postpunk / synthpop / minimal wave / retrowave 2016 roku.

COLD20 - The Best Songs Of 2016

Czas na drugą i najbardziej subiektywną część zestawienia COLD 20 – najlepsze utwory 2016 roku. Wiadomo, że w piosence (tak w jej warstwie muzycznej, jak i tekstowej) zawiera się pewien ładunek uczuciowy oraz treść wspomnień związanych z okolicznościami jej pierwszego wysłuchania. „Remember the first time” – podkreślają często fani Joy Division. W przypadku więc oceny utworów, ich „psychologiczne” walory są nie mniej ważne od doskonałości wykonawczej. Ta część zestawienia bierze zatem pod uwagę psychologię odbioru muzyki.

Najlepsze utwory mogą, ale nie muszą pochodzić z najlepszych płyt – to także ważne. Mogą również swobodnie traktować uściślenia gatunkowe. Wolność w muzyce jest istotna, a jej pierwszym planem w tym roku są dwa wspaniałe utwory – „Vetiver” Snow Ghost i „Female Vampire” Jenny Hval. Osobną pozycją jest tu zaś wzniosłość zawarta w przebojowym romantyzmie – utwór „Feel Me” Rosjanina tworzącego pod pseudonimem Pill Couple. czytaj więcej…

SYNTH RELAX / Màquina Total: Màquina Total

Màquina Total: Màquina Total (EP; Domestica Records; Hiszpania; 15 kwietnia 2016)

Màquina Total - Màquina Total (EP; 2016)

Odrobina relaksu potrzebna jest każdemu. Sięgnijmy po taką właśnie muzykę: relaksującą i miłą dla ucha, ale niebanalną. Màquina Total – nazwa tego hiszpańskiego projektu może mylić. W jego brzmieniach nie ma mechanicznych rytmów a’la EBM, czy „industrial”, a teksty utworów bynajmniej nie traktują o wegetacji człowieka wśród natarczywych i groźnych ustrojów „totalnych” (vide: Together We Are Alles, łódzkiego duetu Alles). Màquina Total prezentuje zdecydowanie inny wymiar muzycznych doznań.

Màquina Total
Màquina Total (źródło: Facebook)

Màquina Total to Virgili Jubero, muzyk z Barcelony, aktywny na tamtejszej scenie synth pop / synth wave od 2011 roku. Jego pierwsze wydawnictwo formatu EP ukazało się trzy lata temu stanowiąc preludium do nastrojów, jakie znaleźć można we wnętrzu najnowszej, pięcioutworowej epki (dodajmy, że płyta ta nagrana została jesienią 2015, dopiero zaś teraz ukazała się jako debiut projektu na nośniku fizycznym – kasecie magnetofonowej). Co to za brzmienia?

To piękne brzmienia. „Muzyka dla smutnych dziewczyn” – tak chyba można określić stylistykę Màquina Total. Synthpopowe harmonie, taneczna rytmiczność, ujmujący głęboki męski wokal i teksty (po katalońsku) opowiadające o miłości i tęsknocie… Nadto zaś nader indywidualna i twórcza interpretacja syntezatorowych brzmień nurtu retro wave. Jestem zachwycony delikatną siłą tej muzyki!

Ten pokaz slajdów wymaga włączonego JavaScript.

Wyobraźcie sobie takie zestawienie: upalny wieczór na Południu, koncert Màquina Total w niewielkim klubie, ciepło i radość w ludzkich oczach, a obok tańczy ktoś, kogo może nawet warto pokochać… Banał? Tak, ale ile w nim zwykłych pragnień, ile spełnień… Faworyzuję utwory: „Urbanització Esmeralda”, „Estàtua”, oraz „Què És L’Amor?”.

Szymon Gołąb

Album w wersji fizycznej (kaseta magnetofonowa o limitowanym nakładzie 50 sztuk) i cyfrowej do nabycia na stronie Domestica Records w serwisie Bandcamp, oraz w sklepie internetowym tej wytwórni.

Màquina Total – Facebook

COLD 20 – The Best Songs Of 2015

COLD 20 – najlepsze utwory cold wave / post punk / synth pop / minimal wave 2015 roku.

COLD 20 - songs

Chyba nie ma bardziej subiektywnej części zestawienia najlepszych dźwięków mijającego roku, niż poniższe. Znalazły się tu utwory, do których często się wraca, „zapętlajac” bez przerwy w odtwarzaczu. Przynoszą one wspomnienia i poddają ton marzeniom – i wcale nie mam tu na myśli miałkiego sentymentalizmu (a jeśli już to „czarny romantyzm”)… Tak po prostu od zawsze działa muzyka. Dlatego też piszą o niej filozofowie – i to nie wspominając „wyśrubowanych” technicznie aranżacji muzyki „poważnej” (chyba nie ma nic bardziej nudnego), ale jej młody alternatywny żywioł, szczególnie czuły na emocje ludzkiego życia.

Nie tylko subiektywizm kierował wyborem tej części COLD 20. Jest ona wyróżnieniem dla muzyków, którzy często nie posiadają w dorobku ani jednej płyty, nagrali zaś kilka znakomitych utworów – przykładem może być chociażby energetyczny i chłodny w wyrazie singiel „Leash” australijskiego projektu Second Sight.

W zimnofalowej muzyce 2015 roku zdarzyło się wiele. Także w obszarach łączących sztukę i życie. Niezwykłym, nie tylko pod tym względem, nagraniem jest „Waiting to die” – ostatni utwór zarejestrowany przez twórcę brytyjskiej formacji The Anxiety Of Love, Michaela B. Wooda.

W zestawieniu znalazły się aż trzy polskie kompozycje, co – biorąc pod uwagę moją niechęć do pozbawionej wyrazu muzyki z Polski – świadczy o jej sporym „skoku jakościowym”. Do tradycyjnie już znakomitych nagrań duetu Alles dołączył w tym roku zespół Ukryte Zalety Systemu – z zimnofalową dosadnością (ale też bez cienia typowo rodzimej wulgarności) piętnując w swojej muzyce „codzienne świństwo” imputowane nam tu od lat. Nową w Polsce jakość prezentują natomiast nagrania Undertheskin – „Cold” to jeden z lepszych utworów, jakich wysłuchałem w 2015 roku.

Utwory zestawione są od miejsca 1. do 20. W nawiasach podane zostały tytuły płyt, z których pochodzą – wraz z informacją o rozmiarze albumu (LP / EP). Przy większości pozycji znajduje się także player pozwalający na wysłuchanie danego utworu (w przypadku, kiedy umieszczenie playera było niemożliwe – kompozycja jest zarazem linkiem odsyłającym do właściwego serwisu streamingowego).

1. Bat Nouveau: Ghosteps (Metamorphoses; LP)

2. The KVB: I Call First (Flaamingos / The KVB split EP)

3. Mode In Gliany & Kriistal Ann: Jour de pluie (Liquid State; EP)

4. H ø R D: Speak (EP #2; EP)

5. Kriistal Ann: Fading Lights (Cultural Bleeding; LP)

6. We Are Temporary: You Can Now Let Go (Crossing Over; LP)

7. Police Des Moeurs: Ce qui sent la mort, je l’oublie dans ton coeur (Ceux Qui Restent; LP 2xLP)

8. Second Sight: Leash (singiel)

9. Schonwald: Xenos (Between Parallel Lights; LP) 

10. Veil Of Light: Judged By God (Talisman; EP)

11. Hidden Place: Nei Versi di Prévert (s/t; EP)

12. Alles: Utopia (Union; EP)

13. Ukryte Zalety Systemu: Czas Wypłaty (Ukryte Zalety Systemu; LP)

14. Underheskin: Cold (Undertheskin; EP)

15. Parrot to the Moon: Highway 5am (Chemistry; EP)

16. Luminance: Prisoner To Desire (cover Psyche; Unforgotten Rhymes; kompilacja)

17. The Anxiety Of Love: Waiting to die (demo)

18. Geometric Vision: Nenia (Virtual Analog Tears; LP)

19. Whispering Sons: The Night (Endless Party; EP)

20. Synths Versus Me Feat. Vanessa Asbert: Suicider (Richard’s Song) (Bratislava; EP)

Zestawienie COLD 20 powróci wkrótce jeszcze raz – prezentując najlepsze teledyski nagrane w 2015 roku. Nagłówkiem cyklu jest zdjęcie autorstwa Gracieli Iturbide – zawiera ono swoisty rodzaj „magii” korespondujący z prezentowaną muzyką.

Szymon Gołąb

„LORD VADER, YOUR CAR IS READY” / Parrot to the Moon: Chemistry

Parrot to the Moon: Chemistry (EP; Zoey Records; Szwajcaria; 23 października 2015)

Parrot to the Moon - Chemistry (ep; 2015)

Być może obcujemy z jedną z najciekawszych zapowiedzi muzycznych 2015 roku… Epka Chemistry szwajcarskiego tria Parrot to the Moon zawiera muzykę, która nowoczesną odmianę synth / dark popu wprowadza – ze sporą dozą odkrywczości – w nowy rejestr, zapowiadany chociażby przez nagrania Empathy Test i We Are Temporary. Chemistry to także niezwykła muzyczna podróż (i muzyka wybitnie stworzona do relaksu w podróży) – wsiądźmy więc na chwilę do samochodu, aby w pełni poczuć zawartą w niej specyficzną subtelność i siłę. Tytuły dwóch z najpiękniejszych na tej płycie utworów są bowiem właśnie zaproszeniem do drogi i jej przeżywania – to „Interstate” i „Highway 5am”.

Parrot to the Moon (fot. Claudia Link / źródło: materiały prasowe zespołu)
Parrot to the Moon (fot. Claudia Link / źródło: materiały prasowe zespołu)

Obowiązkowo samochód musi być amerykański, a pora nocna (bądź wczesnoporanna) – jak w lirycznych synth popowych opowieściach Depeche Mode. Czarna Impala dysponuje wystarczającą mocą dla tej muzyki (w wersji wzmocnionej do: 6.2 L / V8 / 550 KM), ma też odtwarzacz CD / MP3 z czterema dobrze brzmiącymi głośnikami. „Czarna” (która mimo swej siły jest wciąż kobieca) rozpędza się do prędkości 300 km/h w czasie, w którym Jakub Wojewódzki (polski prezenter radiowo-telewizyjny) nie zdąży nawet „zaszpanować” swoim Lamborghini – wszelka płycizna przestaje zresztą istnieć od pierwszych tonów tej cudownej płyty, która… Rzeczywiście ma w sobie coś bliskiego aksamitnej akceleracji ogromnego silnika V8, ukrytego pod dostojnie wystylizowaną maską – czyli „wszystko inaczej”, niż to się dziś robi w masowych produkcjach motoryzacji i muzyki.

Parrot to the Moon (fot. Claudia Link / źródło: materiały prasowe zespołu)
Parrot to the Moon (fot. Claudia Link / źródło: materiały prasowe zespołu)

Niewiele jeszcze wolno mi powiedzieć o tej płycie; zresztą o pięknie i tajemnicy – podobnie jak o miłości – najlepiej się milczy, nie zaś rapuje wokół. Album zawierać będzie sześć utworów, w tym tytułowy – „Chemistry” – w dwóch wersjach: podstawowej, oraz przygotowanej do emisji radiowej (tzw. „Radio Edit”), a więc blisko o minutę krótszej. Tyle jednak wystarczy, by zaczarować słuchacza. Zagrany w zdecydowanie ciemniejszej tonacji od tej, do której przywykliśmy w nurcie New Romantic (do którego tej płycie bardzo blisko) album Chemistry to przede wszystkim wspaniałe proporcje, balans pomiędzy synth popowym – i niemal tanecznym – pulsem, a balladowością podkreślaną chociażby przez obecność gitary… Mogącej kojarzyć się z nagraniami R.E.M. (w utworze „Interstate”). Elementem organizującym i spajającym całość jest zaś urzekający (nie znajduję innego określenia), pełen romantycznego vibrato, głos wokalisty – i jest to zdecydowanie jeden z najlepszych wokali, jakie usłyszałem w tym roku.

Premiera albumu 23 października. Warto czekać. Bardzo.

Szymon Gołąb

Album dostępny (pre-order) w wersji cyfrowej w serwisie i-Tunes. Wkrótce także w wersji fizycznej (płyta CD).

Parrot to the Moon – oficjalna strona

Parrot to the Moon – Facebook

Google Translate

PO KONCERCIE / YusYus w Alter Ego

YusYus + djs sets: Neomodern / Stay / transmistter (Klub Alter Ego; Szczecin; 10 października 2015)

YusYus - koncert w Alter Ego (Szczecin; 10. 10. 2015)

Czekałem na ten koncert i nie zawiodłem się. Znakomita organizacja; muzyka na najwyższym poziomie, wykonywana przez artystów w doskonałej formie; liczna i świadomie odbierająca brzmienia minimal wave publiczność. Wieczór z YusYus w szczecińskim klubie Alter Ego był energetyzującym wydarzeniem pozbawionym słabych punktów.

YusYus – serbski duet (Aleksandra: wokal, oraz Nemanja: synth, wokal, aranżacje), który przybył do Szczecina wprost z koncertu w Wiedniu, zaprezentował podczas godzinnego występu – z kilkoma bisami – wszystkie utwory ze swojej dyskografii. Wykonywany przez dwójkę muzyków show miał minimalistyczny wyraz odznaczający się pełnią ekspresji – a to głównie za sprawą metody wokalnej i charakterystycznego cyklu gestycznego – bądź nawet „psychodramy” – zaprezentowanej tego wieczoru przez uroczą wokalistkę, Aleksandrę. Pierwszy raz spotkałem się z podobną formą prezentacji muzyki z kręgu minimal wave, w której wokal i jego sceniczna ekspresja były zarazem chłodne, oraz pełne namiętności…

YusYus - koncert w klubie Alter Ego (fot. Blackheim / źrodło: materiały autora)
YusYus – koncert w klubie Alter Ego (fot. Blackheim / źrodło: materiały autora)

Wokalistka YusYus przeistoczyła się tej nocy niemal w najprawdziwszą czarną kocicę z opowiadań Poego… Budziła zachwyt, lęk, pożądanie i fascynację, jakie przysługiwały niegdyś metodzie wykonawczej chyba tylko jednej artystki – eLL z legendarnej polskiej formacji Sui Generis Umbra. Dodać należy, że dzięki jej udanym eksperymentom wokalnym, prezentowane utwory odróżniały się – często in plus – względem wersji studyjnych. Progresywność ma sens, także w kręgu brzmień syntezatorowych, i YusYus udowodnili to tego wieczoru nader dobitnie.

YusYus (Aleksandra) - koncert w klubie Alter Ego (fot. Blackheim / źrodło: materiały autora)
YusYus (Aleksandra) – koncert w klubie Alter Ego (fot. Blackheim / źrodło: materiały autora)

Nemanja powrócił na scenę Alter Ego w programie „secret live show”, który nie był zwykłym setem didżejskim, a prezentacją estetyki odrębnej od dokonań tego muzyka w duecie YusYus. Wykonane w tej partii koncertu utwory oddalone były od minimalistycznego stylu, nachylając się do formy ambientowej, rozbudowanej w impresjonistyczne pasaże. Z kilku wykonanych w cyklu „secret live show” kompozycji szczególnie zwracała uwagę ta, której lejtmotywem stały się powtarzane słowa „discipline in Syria”. Również i to wcielenie brzmień serbskiego muzyka, zgromadzona w Alter Ego publiczność, przyjęła dobrze.

YusYus - koncert w klubie Alter Ego (fot. Blackheim / źrodło: materiały autora)
YusYus – koncert w klubie Alter Ego (fot. Blackheim / źrodło: materiały autora)

Pożądanym kontrastem dla minimalistycznego show YusYus były sety didżejskie, za jakie tego wieczoru odpowiedzialni byli – Stay (rezydentka klubu Alter Ego), oraz transmitter (Transmission / Transmisja). Warto podkreślić, że impreza miała spoisty i angażujący publiczność kształt – z wyraźnym podziałem na: before- i afterparty (didżeje), oraz dwuczłonowy (wliczając „secret live show”) występ muzyków. Przejrzysta organizacja wyzwalała doskonałą atmosferę zabawy, oraz poczucie braku jakiejkolwiek próby „wymuszania nastroju”. Co zaprezentowali didżeje?

YusYus (Aleksandra) - koncert w klubie Alter Ego (fot. Blackheim / źrodło: materiały autora)
YusYus (Aleksandra) – koncert w klubie Alter Ego (fot. Blackheim / źrodło: materiały autora)

Stay korzystała przy konsolecie ze sporego arsenału płyt kompaktowych (!) mistrzowsko operując reperuarem klasycznych nagrań new romantic / synth pop podbarwionych, wyraźnym w całym jej secie, tanecznym pulsem EBM. Gwarantowało to pełny parkiet przy jednoczesnym całkowitym braku banalności. Występ Stay trwał ponad godzinę (bądź dłużej – ekstaza wyklucza kontrolę nad upływem czasu…).

Jako transmitter przedstawiłem tego wieczoru i nocy dwa sety: before party, który zawierał zestaw muzycznych „mrożonek” z nurtów: cold wave / minimal wave / synth pop; oraz set afterparty koncentrujący się wokół klasyki (także tej najnowszej) zimnej fali; można więc było usłyszeć między innymi: Siekierę, Wieże Fabryk, Ukryte Zalety Systemu; oraz: Joy Division, The Bridge, czy Sally Dige.

Wspaniały wieczór, który – mam nadzieję – przerodzi się w cykl spotkań z najnowszymi brzmieniami syntezatorowego minimalizmu w szczecińskim klubie Alter Ego – miejscu nader dla tej muzyki przyjaznym. Cykl ten winna też organizować autorka minionego wydarzenia, Izabela Kuna – intuicyjnie i spontanicznie rozpoznająca potrzeby zarówno publiczności, jak i artystów.

Szymon Gołąb

YusYus – Facebook

Alter Ego – Facebook

Poniżej znajdują się: utwór „Ticking Clocks” (wideo); zapis fragmentu koncertu (audio); oraz galeria zdjęć (autorem filmu wideo i fotografii jest Blackheim).

Google Translate

DOBRY NASTRÓJ / Bill And Murray: A New Kind Of High

Bill And Murray: A New Kind Of High (LP; Other Voices Records; Izrael; 26 września 2015)

Bill And Murray - A New Kind Of High (lp; 2015)

Zaintrygował mnie tytuł tej, wypełnionej ciekawą odmianą synth popu, płyty: A New Kind Of High, czyli „nowa odmiana wzniosłości”. Młody duet z Tel Awiwu postanowił dokonać więc czegoś dość rzadko spotykanego we współczesnej muzyce izraelskiej; otóż zespół ten sugeruje, że jego utwory odznaczają się „wzniosłością” i to „nowej odmiany”. Muzykom z Tel Awiwu udało się to niemal w stu procentach, ale… Powiedzmy najpierw, o co właściwie chodzi z tą „wzniosłością” i dlaczego jest ona ważna?

W którejś ze swoich prac poświęconych symbolowi, Mircea Eliade wspomina o muzyce, która zdolna jest – parafrazując – „przypomnieć nam o czymś ważnym i zdawałoby się dawno już zapomnianym. To wspomnienie, zawarte czasem nawet w płochych nastrojowo popularnych piosenkach sprawia, że stajemy zasłuchani – a niekiedy też w naszych oczach pojawiają się łzy”… Nie znam lepszego opisu muzycznej wzniosłości, która – co charakterystyczne dla tej sztuki – jest wyłącznie nastrojem, bądź delikatną (ale potężną) sugestią. Potrzeba sporego kunsztu, oraz wrażliwości, aby zawrzeć to wrażenie w utworze muzycznym. Istnieją też obszary kultury mniej, lub bardziej podatne na obecność tego, co wzniosłe.

Bynajmniej zaś ambicją nowej muzyki z Izraela (dosłownie i metaforycznie „wyzwolonej”, niczym improwizacje free-jazzowe) nie jest poszukiwanie wzniosłości. Odnajdziemy ją w kręgu brzmień nawiązujących (bądź negujących) zupełnie inny sposób pojmowania tego, co niewidzialne, lub (i) „wytęsknione”. W pojmowaniu tym celuje sztuka wyrosła z prawosławia (dzięki ikonom i zawartej w nich potencji muzycznej), oraz katolicyzmu (przez wpisanie w formułę liturgiczną utworów organowych). W tradycji muzyki żydowskiej nie istnieje „kanon” w takiej formie, w jakiej można byłoby się do niego odwoływać, bądź go negować. Niezrozumiałe? Właśnie! Ma być „niezrozumiałe”, aby było twórcze. Przez to jednak wciąż niewiele wiemy o najnowszych brzmieniach z Izraela, a tym bardziej nie potrafimy określić ich jakości.

Bill And Murray - A New Kind Of High (płyta CD / źródło: materiały wydawcy)
Bill And Murray – A New Kind Of High (płyta CD / źródło: materiały wydawcy)

A New Kind Of High jest więc płytą tym bardziej zasługującą na uwagę, bowiem powstałą w tradycji wciąż dla nas dość egzotycznej… Egzotyka? Osiem utworów pomieszczonych na tym pierwszym długogrającym krążku Izraelczyków to dark pop / synth wave w najczystszej postaci, porównywalnej z dokonaniami (pełnymi wzniosłości, a jakże!) Sleep Thieves, Lydii Ainsworth, czy Vivien Glass. Nie spodziewajmy się tu „klezmerstwa” – utwory urzekają nastrojem rodem z new romantic i synth popową „przejrzystością” linii melodycznych. Jest też element „gaze” obecny w brzmieniu gitar (nieco podobnym do tych, jakimi wyróżniła się w 1995 roku polska grupa Big Day na swojej pierwszej płycie – W świetle i we mgle). Tego rodzaju zestawienie nastrojowe, wzbogacone o subtelny w wyrazie żeński wokal i mocny męski, brzmi odkrywczo i świeżo – mimo, że album złożony jest w części z utworów mających już dobre parę lat.

Muzykę z Izraela często ceni się za eteryczny balladowy nastrój, uzyskiwany głównie dzięki wykorzystaniu instrumentarium akustycznego. Ta swoista „żydowskość” brzmienia jest na A New Kind Of High również obecna – jednak forma jej podania wyklucza wszelką narzucającą się, krzykliwą egzotykę. Ten album to po prostu światowy format muzyczny – nic więc dziwnego, że zespół supportował występy Gary’ego Numana, oraz grał (z powodzeniem) w Europie i Stanach Zjednoczonych.

„Nowy rodzaj wzniosłości” w wykonaniu duetu Bill And Murray to także płyta doskonale poprawiająca nastrój i… Sprawdzająca się w różnych okolicznościach odbioru (polecam do słuchania w podróży). Krążek nie ma słabych momentów. Faworyzuję utwór tytułowy – w jego wygłosie pojawia się fraza przepięknie zaśpiewana po rosyjsku. Takich miłych niespodzianek na A New Kind Of High jest dużo więcej.

Szymon Gołąb

Płyta w wersji fizycznej (CD o limitowanym nakładzie trzystu egzemplarzy) do nabycia na stronie wytwórni Other Voices Records w serwisie Bandcamp.

Bill And Murray – Facebook

Bill And Murray – YouTube

Google Translate

Blog na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: